Medo,

a non controlar o tempo,

a non ter o poder de debullar segundos

e transformar os grans do reloxo

en minutos que troquen por horas

no mercado das agullas e esferas de cristal.

 

Medo,

a que unha aperta pasada, presente e futura

fique conxelada no baleiro da memoria

e non se transforme en bolboretas novas

que fagan de berce común para ámbolos dous.

 

Medo,

a ollarte sen billete de volta,

coma se non existira ida conxunta

nin paradas nas que compartimos asento,

nese tren no que me gustaría morar contigo.

 

Medo,

a non ouvir a túa voz,

a que sexa un murmurio de fondo,

unha melodía que eu persega

no laberinto dos meus soños,

sen atoparte ao final do último túnel sen saída.

 

Medo,

a que me trema o pulso

cada vez que queira debuxarme un sorriso

e non fagas de espello

para ver o reflexo da miña felicidade,

adormecida.

 

Medo,

a acordar e lembrar que non existes,

que as ás que trazaches nas miñas costas

só eran ondas de auga comesta polo mar,

nun Atlántico que esquece.

 

Mais eu non quero esquecer,

porque paga máis a pena loitar contra ese medo

e poder lembrarte.

 

Anuncios