Etiquetas

, , , , , , ,

I see skies of blue and clouds of white
The bright blessed day, the dark sacred night
And I think to myself what a wonderful world.


De tódalas miñas viaxes creo que as memorias que mello gravadas teño son as que levan música de fondo dos artistas cos que me atopei nalgún vagón do metro ou pola rúa adiante. Tanto Porto coma París teñen moito diso. Se en París case todos poñían banda sonora aos corredores do metro, na cidade portuguesa que me está a acoller, os artistas prefiren as raiolas de sol e as portas de cores de rúas coma a das Flores.

Aquí en Porto adoita tocar algunha tuna pola Ribeira do Douro e no zona da Baixa, ateigada sempre de turistas cos seus aparellos fotográficos e os seus mapas. Sempre me pregunto cantos deles saberán da tradición dos universitarios que levan capas no seu último ano de licenciatura. Diante da igrexa de pedra e louza branca e lapislázul que fica preto do Museo das Marionetas na rúa das flores adoita haber tamén algún músico. O rapaz de camisa azul e guitarra, o da barba e boina co seu chelo, o violimista que tivo un accidente ben curioso cunha gaivota… Máis ou menos vou coñecéndoos a todos, aínda que de cando en vez dou con algún novo, como o mozo de camisa granate que ademais de tocar música tradicional portuguesa na súa guitarra, vendía poemarios escritos por el a man, con algún que outro gravado de cores. Ademais do trío máxico conformado por dous frautistas e ese músico que desde que o vin no metro coa bicicleta e a guitarra o día que cheguei mo volvín cruzar. O rapaz que se parece a Johny Depp en Chocolat, dun atractivo maxicamente natural…

A pesar de que moitos dos meus paseos estiveron motivados por dar con algún deses artistas xa coñecidos para ler na aperta das súas melodías, Porto tamén ten a capacidade de sorprenderme, de levarme co pulo do vento a músicos que aínda non escoitara.

Lembro un domingo no que saín a dar unha volta no serán, para tirar un par de fotos e de paso descubrir algunha ruela que aínda non conxelara coa retina da miña cámara. A ruta de sempre con algunha modificación pequena: Rúa da Alegría, Aliados, Clérigos, San Bento, Rúa das Flores… Aló, case rañando as augas do Douro, había un home rodeado de curiosos, xusto diante da enorme terraza de camareiros de camisolas verde mazá. Puro talento. Camisa azul escura con finas raias brancas, sombreiro negro e cantaba en inglés. Tiña un aquel con Leonard Cohen mesturado coa frescura das raiolas efímeras do sol que xa comezaban a desaparecer tras dos tellados de Gaia. Tamén tocaba o saxofón; os seus dedos movíanse dunha tecla a outra coa elegancia e a rapidez dun atleta atravesando obstáculos nunha final olímpica.

Alí estaba eu, absorta. Mirando de cando en vez para o artista e sorrindo cos pasos de baile dunha pequecha de melena acibeche. Que feliz me fai ver a espontaneidade das crianzas, esa vitalidade que destilan por tódolos poros da súa pel. Mais aínda me fixo sentir mellor a complicidade do músico coa nena, cando esta lle colleu sen permiso a maraca e se puxo a tocar para acompañalo. O saxofonista non dubidou en intercambiar papeis con ela e convertela en protagonista. “What a wonderful world…”, bágoas de emoción nos ollos.

Atrapada entre notas anglófonas, boteillle unha ollada a ese arco da vella de nacionalidades que tamén estaban a escoitar coa mesma cara de felicidade e non puiden evitar fixarme nunha señora que estaba á miña esquerda. Levaba o seu pelo gris recollido nun moño decorado cunha trenza perfectamente feita. De vestir, unha camisa clara e unha americana gris escura. Transmitía sabiduría, paz e unha elegancia madura que poucas veces vin tan pulcramente debuxada. As nosas miradas cruzáronse e sorrimos e volvín mirala coa mesma tenrura cando a sentín falar en español do bo que era o músico. Por un momento pensei que era unha anciá xaponesa, mais non, mexicana. Destas mulleres entrañables ás que dan ganas de abrazar. Un amigo meu diría “un anxo caído do ceo”.

Pouco despois rematou o concerto improvisado e botei a andar cara arriba, dirección para a casa, que xa ían sendo horas. E entón sentín unha man no brazo, vireime e vina a ela. “Tú eres española”. Subimos as dúas xuntas e detrás de nós viñan o mexicano e a mexicana que a estaban a acompañar nunha viaxe por España que comezara en Compostela e os levara a Portugal para visitar Fátima. Santiago, como non… Xa non é a primeira vez que fai de vínculo entre pobos aquí en Porto.

Mireya, do outro lado do océano. De terras lonxanas pero tan parecida a Teresa, esa mestra á que levo no corazón… Falamos pouco tempo, pero as súas verbas transmitían tanto… Un pulo de aire fresco e de forza esperanzadora. “Aprovecha, eres joven, vive, disfruta, te espera una vida feliz, estoy convencida. Y algún día cruzarás el charco de nuevo”. Como podía saber ela que eu tamén estou convencida de que parte do meu destino está impregnado de versos mexicanos, arxentinos, brasileiros, chilenos…? E xusto cando nos estabamos a despedir, sacou do bolso un caderno e pediume que lle anotara o meu contacto nunha das follas a raias. Eu tamén teño o seu, Mireya, muller de mirada tenra…

Encontros máxicos no berce da música portuense de paleta internacional… Houbo máis momentos deses desde que cheguei e agardo que cheguen outros cidadáns do mundo dispostos a compartir un petisco do seu lar. O mundo é marabilloso, non é?

Anuncios