O que máis lembro del é o brillo dos seus ollos dun profundo marrón con destellos color mel. Ese ollar intenso que non chegaba a resultar incómodo. Das dúas veces que nos atopamos miroume do mesmo xeito, coma se nos coñeceramos de antes e supoño que por ese motivo me sentín a gusto cando se me achegou. Transmitía paz e unha boa enerxía, aínda que as bágoas que empañaban as súas pupilas reflictían a dor que estaba a atravesar (e que por desgraza, seguramente siga a formar parte das súas mañás e dos seus días).

A primeira vez que os nosos camiños se cruzaron eu estaba agardando por unha amiga en Aliados. Esa tarde ía unha ventoleira increíble e xusto cadrou que levaba saia demasiado propensa a ir voando coa brisa. Así que mentres esperaba por ela sentei nun dos bancos de pedra do que vén a ser a Gran Vía de Porto, a arteria principal, xusto aos pés do Concello, coa súa torre do reloxo. Que ben sentaban as raiolas de sol na pel, ese bico caluroso nas fazulas, borrado de cando en vez polo vento que xogaba co meu cabelo.

Parellas collidas da man, grupos de scouts con camisas vermellas, turistas co aparello fotográfico colgado do pescozo… Todos eles aparecían e desaparecían engulidos polas ruelas perpendiculares. Ata que de pronto unha persoa solitaria elixiu unha ruta alternativa e sentou ao meu carón. Normalmente non son moi dada a que me agrade que un rapaz ou un home elixa o mesmo banco no que estou eu para se sentar, mais non sentín ese calafrío de medo en ningún momento cando el se achegou. De feito estaba tan absorta nos meus pensamentos que tiven que voltar ao mundo real cando me comezou a falar (cando normalmente xa tería activado de moito antes a alarma de perigo ante a presenza dun home a demasiados poucos centímetros de min). O habitual desas situacións é que algún que se aburre sente a quentarme a cabeza (a min e a outras).

O primeiro que me dixo é que non me quería molestar, que só me pedía uns segundos para escoitalo, repetindo unha e outra vez que sentía moito roubarme tempo. Falaba de maneira tan educada e próxima, non sabería como explicalo. Foi coma se coas súas palabras tivese a capacidade de crear unha burbulla ou unha nube destas que se deixan ver de cando en vez no ceo, sacadas dun conto de crianzas. Parte da súa historia xa estaba escrita na súa pel curtida e nas súas mans, mais a camisola manchada era só a consecuencia dunha causa descoñecida para min.

Quería unhas moedas para irse duchar. Estiven a falar un anaco con el, preguntándolle se coñecía dalgunha maneira máis na que o puidera axudar, a el e a outros sen teito. Mais non coñecía ningunha asociación, só as do Algarve, a súa vila. Alí si tiña onde ducharse e onde recibir algo de comida. Despediuse de min dándome as grazas -aínda non sei por que, se non lle din ningunha moeda- e repetiu outra vez máis que sentía moito que se parara a molestar. Vino marchar costa abaixo e non podía deixar de sentir esa carraxe que me invadiu despois de falar con el. Ninguén, absolutamente ninguén debería vivir nesas condicións. Ao pouco rato chegou Rebeca, pero eu non deixaba de mirar para o banco no que estaba sentado, falando con outro rapaz. E asomaron as bágoas.

Uns días despois estaba noutro banco de Aliados, máis abaixo. Esta vez era de madeira, mais o ambiente era o mesmo. Mesma temperatura -con algo menos de vento- e grupos de turistas dirixíndose cara a rúa dos Clérigos coas súas guías políglotas. Estaba a ler nunha novela francesa cando xusto ao levantar a cabeza para mirar a hora na torre do Concello, vin que alguén camiñaba cara a min. Ben sabía de quen se trataba, como o había esquecer?

Axeonllouse diante de min e a primeira frase que saíu da súa boca foi “Boa tarde, só desexo que sexas moi feliz, que aproveites a vida e sexas feliz”. Encolléuseme o corazón. Non podía deixar de miralo aos ollos, manchados polas bágoas. Desta vez noteino peor, máis nervioso, aínda que seguía a sentir a mesma comodidade e confianza que o primeiro día que o vin. De feito só apartaba a vista moi de cando en vez para que os viandantes que se nos quedaban a mirar se decataran de que todo ía ben. Tendemos por desgraza a pensar que xente coma el non vai con boas intencións… E tendo en conta que son muller, nova e estaba soa… A saber o que pensou máis de un…

Non tiña nada para lle dar, mais apetecíame falar con el. Unha das cousas que sempre boto en falla cando ao mellor dou unha moeda a alguén na rúa, non ir con tempo suficiente para pararme a parolar ou non saber como iniciar unha conversa sen chegar a resultar impertinente ou molesta. Sempre que vivo unha situación dese tipo, cando vai quedando atrás a persoa á que lle dei a moeda sinto un baleiro. Que fixen un bo xesto dando a moeda? Non digo que non… Pero realmente, dunha forma ou doutra poden atopar a maneira de levar algo á boca ao final do día, ben sexa grazas a outra moeda, unha cociña económica… E que hai do amor? Porque pararse a falar e, sobre todo, a escoitar, para min é un xesto de amor. Todos precisamos diso, dese alimento que nin se mastiga nin se bebe, mais que se sente (cando alguén está disposto a facerche sentir).

Quería saber que lle pasaba, que sucedera ese domingo para que se sentira tan perdido, porque foi outra das cousas que me dixo: “hoxe estou tan perdido, pero bueno, mañá é un día novo, non si? Pois teño que confiar en que mañá será mellor”. Ese optimismo, esa forza que intentaba compartir conmigo… Non sei se intentaba ser forte para el ou para min, pero sen decatarse, fíxome un enorme agasallo ao compartir esas verbas conmigo.

Algo me contou de que levaba 20 días durmindo na rúa, que xa non sabía que facer, a onde ir, onde pedir axuda… Un home con estudos e con cursos de formación a maiores. Fala nada máis e nada menos que 5 linguas (e créollo ben, porque o que é o español, falábao case coma un nativo, só o delataba o lixeiro acento portugués). Supostamente foi a Porto por unha oferta de traballo pero algo pasou cando chegou cos que ían ser os seus xefes: “Son xente mala”. Tampouco quixen facer máis preguntas, prefería que elixira el o que contar e que cousas agochar.

“Ana, non chores” pensei, mais non puiden evitar que se me mollasen os ollos conforme falaba e seguía mirando para el. Un rapaz que estaba no outro lado da rúa veu comiñando onda nós e deulle unha moeda e un apretón de mans. Ese sorriso sinceiro e tenro… O euro que lle deu aumentara de valor. E conforme apareceu marchou, volveu onda os seus amigos, que estaban baixo a sombra dunhas árbores.

Pouco despois marchou el tamén. Díxenlle se quería que lle dera unha aperta, pero no canto de dicilo en portugúes -abraço- non me dei de conta e díxenllo en galego, así que supoño que non me entendeu ou simplemente non lle apetecía. Ogallá tivera poderes máxicos nese momento e puidera recompoñer as pezas rotas no seu interior, mais tívenme que conformar con desexarlle sorte e acariñarlle a man. “Por favor, prométeme que vas ser feliz, promete que vas loitar pola felicidade. Deséxoche o mellor” e dicindo isto, esfumouse.

Botei a chorar de golpe, non podía parar. Non podía deixar de darlle voltas a todo, á cantidade de veces nas que tiven tantas papeletas para saborear a felicidade e me deixer afundir por ondas que tampouco avanzaban con excesiva forza… Tantas veces nas que deixei de respirar aire puro por preferir encerrarme nun mundo propio no que fun eu a que lle abreu a porta á escuridade para entrar no canto de saír eu dela… Choraba pola rabia de ter errado tantas veces, mais tamén pola emoción de que alguén se parara na rúa para me facer lembrar que vida só hai unha e habemos vivila.

O mesmo rapaz que se achegara a darlle a moeda quedou mirando para min desde a distancia e xusto cando ía marchar el tamén, rumbo a outro recuncho da cidade, virouse e levantou o brazo en alto facendo o aceno da paz. Un bico lanzado polo aire que secou as miñas bágoas e me fixo sorrir. Alguén descoñecido estaba a axudarme a poñer as primeiras pedras.

Mais non sei os seus nomes… Só sei que quizais algún día os nosos camiños se volvan cruzar en Aliados. Espero que para entón sexa eu quen lles poida facer un agasallo, para agradecerlle que fixeran de aperta sen agardar nada a cambio.

Anuncios