Supoño que sempre fun unha extrapolación da cidade gris pintada de cores

e agora que estou en Porto vexome reflectida nas súas rúas…

Son coma as casas de portas que conforman arcos da vella,

coma as xanelas de cortinas de encaixe

e eses balcóns vellos con xeranios dun intenso vermello.

Son a luz tenue que o sol debuxa nos azulexos

e os trazos dun pincel efímero sobre a louza,

ondas, rombos e flores que se cruzan e fusionan.

Son a harmonía de ese decorado

que ten como música de fondo as voces políglotas,

o zoar do vento do mediodía

e as campás da torre observadora dos Clérigos.

Son o rechouchío case modo do Douro

que fica quedo cando os da tuna bailan

entre copas de viño e petiscos.

 

Mais só son a fina película de pintura nun cadro impresionista,

o bico das ondas do mar sobre a area de Matosinhos,

que se acaba borrando.

Do outro lado do óleo estou cuberta pola grisalla

na que viven adormecidos os corazóns das casas mortas,

esa tona de po sobre os chanzos de escaleiras derruídas

tras portas fechas por un cadeado.

Antigos fogares que afogan por falta de aire

e devecen por recuperar o alento a través da boca de correos,

a única arteria pola que segue circulando a vida

que mana do exterior e morre no interior.

 

Casas e almas pintadas de cores en superficie,

mais feitas anacos por dentro.

Puro teatro,

pantomima dun puzzle desfeito,

baixo tellados aos que lle quedan os días contados.

 

E entón,

actores e director,

asinarán o final da obra.

A fermeture dunha traxedia anunciada,

na cidade de casa de cores habitadas por pantasmas.

 

Anuncios