“Os espellos deberían reflexionar un pouco antes de devolver as imaxes” Jean Cocteau


A verdade é que xa non lembro iso de ollarme no espello e, no canto de buscar erros no meu rostro ou defectos nalgunha outra parte do corpo, simplemente poñer carantoñas e escachar a rir diante do cristal. Supoño que é unha desas cousas que fun perdendo co paso do tempo…

Cando era nena pasaba horas e horas diante do espello do meu cuarto. Xuraría que era o meu recuncho favorito. Encantábame poñerme de pé diante del e sacar do baúl de bimbio tódalas teas de cores que me regalara unha veciña despois de facer limpeza xeral no seu faiado. Tea laranxa, lila, vermella, restos de cortinas, disfraces vellos… Eu, sen necesidade de tesouras nin fío de coser, improvisaba todo tipo de traxes e vestidos. Víame verdadeiramente fermosa, sobre todo cando lograba crear efecto grecolatino e lle engadía ao pelo algunha flor ou calquera complemento inventado que lle dera un outro aquel ao meu look. E botaba horas e horas contemplándome, co bote da colonia das Winx na man, facendo de micrófono. Bailaba e cantaba durante toda a tarde, ata que chegaba a hora de cear. Non me daba de conta de que pasara o tempo ata que precisaba prender a luz na época do ano na que o outono xa está máis perto o inverno que do verán.

Poderíase dicir que era plenamente feliz. Tiña máis que asumido que non cantaba tan ben coma para acabar gañando Operación Triunfo -de feito intuía que nin optaría a ir ao casting de Madrid- mais non me importaba. Os únicos que adoecían coas miñas notas desafinadas eran meus pais e meu irmán, sobre todo el. Meu pobre, o que tivo que aguantar… Pero por que había de deixar de cantar por non facelo ben? Enchufaba o radio casette que miña nai mercara para escoitar a radio no traballo e poñía algún dos meus CDs favoritos. Moito me chistaban todos os euro juniors, por non falar de Rosa, sabíalle a discografía toda de memoria. Melody, María Isabel, David Bustamante, Belinda… Ser era -e sigo sendo- medio arrítmica, disto que te adiantas ao cantante en cuestión. Pouco me importaba a min… E bailaba mentres cantaba, encantábame contemplar os meus movementos no espello, para ir perfeccionándoos ou introducindo novos pasos na coreografía.

Non me importaba se estaba despeinada, de feito ata me gustaba. Dáballe o seu aquel ao momento, máis auténtico. Tampouco prestaba especial atención ás miñas coxas cando me espía e vestía de novo, nin miraba para o cu, que daquelas aínda non chegara á categoría de pandeiro. Os peitos, por suposto que non estaban na miña lista de preocupacións. Se quería adoptar un aspecto máis adulto era tan fácil como collerlle un sostén a miña nai e pillar no caixón dous pares de calcetíns. Pero menudo incordio! A min o que me interesaba era bailar e xa só con pensar que podía perder unha teta no camiño, para iso prefería ir cos pezonciños ao descuberto. Total xa ía con eles ao aire libre na praia… Cantar e bailar era o que importaba.

Que foi o que mudou entón? Deixar non deixei de cantar e tampouco renuniciei ao baile, de feito son incombustible cando saio de festa. E nin diso preciso para botarlle unhas bailas. Tan sinxelo como buscar algunha canción inspiradora en YouTube e ir dun lado ao outro do corredor (sempre e cando os compañeiros de piso non anden preto, por non saturalos con niveis de excesiva enerxía, vaia, que tampouco é polo tema da vergonza). Cantar xa máis na ducha, iso si, pola acústica e porque aínda non teño nin carné de conducir nin coche para cantar no auto.

O cambio, o gran cambio é que xa non devezo por pasar horas diante dun espello, de feito tendo a evitalos todo canto podo. A miña presencia consegue poñerme nerviosa. Escanearme de arriba abaixo é agotador, por iso opto moitas veces por non prestarme demasiada atención cando lavo os dentes e teño o espello no fuciño. O mesmo cando me peino; teño máis que controlada a técnica e os movementos, ademais de que no autobús de camiño á universidade sempre podo corroborar que non vaia co pelo feito unha desfeita. O bo do cristal da xanela é que non é tan detallista, devolve a unha Ana máis ben difuminada na que as imperfeccións non saltan tanto á vista.

Antes gostaba moito do meu pelo, por aquilo de que sempre me teñen dito o bonita que é a súa cor natural ou a caída pola espalda en forma de ondulacións. Supoño que o vía con bos ollos porque contaba coa aprobación dun petisco de humanidade o suficientemente grande para min. Mais agora, nin iso. Son tan desastrosa para peitearme que sempre me decanto por levalo solto despois de darlle unhas pasadas co peite ou recóllo nunha coleta ou nun moño. Nada de trenzas ou de peiteados sofisticados. Vou ao rápido e ao simple.

Os ollos, si, tamén me gustaban. Destes que cambian coa luz, que pasan do marrón ao verde en función de se me da o sol ou non. Pero é que esas medias lúas escuras que teño de non durmir, defórmanme a mirada toda e xa non son quen de ollarme fixamente. E claro, iso fai que vaia baixando os ollos polo resto do corpo e mire para os peitos que teño. Coma dicía unha amiga miña, ninn laranxas, quedaron en mandarinas.

Dos pexegos, á barriga, que non me acaba de convencer a min, sobre todo cando empezan a asomar estes peliños que forman unha liña que vai do embigo ao comezo das miñas partes máis íntimas. Os medios e a sociedade conseguiron que vexa con ollos de reproche non estar todo o ben depilada que me gustaría, pero é que rasurar os pelos de aí abaixo prodúceme uns niveis tan altos de preguiza… E as pernas, o da depilación é igual de aplicable a elas. Que si, que non me vou sentir menos muller por non pasar o corta céspede, mais acostumo rendirme e termino por afeitalas. Pouco lle dura a suavidade a esas pernas que normalmente aumentan de tamaño nos probadores.

Non sei que é o que teñen eses espellos… Ou será dos focos que son de luz diferente á do meu baño? Estar están deseñados para te deformar o corpo, que probes o que sexa que elexiches e lisques dalí correndo para non te traumatizar. Ou igual é cousa miña, psicolóxico. Daría con algún espello pailán en determinado momento e agora xa todos entran na categoría de traidores do meu corpo. Por iso non ten un efecto revitalizante en min iso de ir de compras como si lle pasa a outras persoas… De feito teño que prepararme mentalmente antes de atravesar a porta ou a cortina do probador. Coller aire e arriscarme a ver un corpo que non me agrade.

Sen embargo, o que ao final do día me pon realmente de mal humor non é que o espello da tenda X fose mellor ou peor definindo os meus contornos, o que realmente me molesta e indigna é chegar a eses niveis de autofustigamento. Sería tan fácil como rebelarme contra o criterio do espello, coller un rotulador destes permanentes na man e comezar a trazar como realmente me quero ver -ou incluso me vexo ata que non dou cun espello diante. Que vai saber o espello de min? Ademais, que é iso de reducirme a medidas ou a partes do corpo ailladas as unhas das outras. Quizais se comezase a mirar para o conxunto non vería tanto feísmo nas miñas formas. Porque un espello me berre na cara o pequenos que teño os peitos porque é o que leva aprendido de fábrica, non quere dicir que eu sexa menos, que como muller non teña tanta valía por levar unha 85.

Que si, que evidentemente o conto ese de que nos temos que querer e aprender a querenos ben, sabémolo todas de sobra. A culpa téñena eses espellos impostos. Mais non temos nós máis poder ca un cacho de cristal pegado á parede, que para moverse téñeno que mover? Teriamos que deixarnos de tomar tan a peito verdades absolutas de espellos que non teñen nin idea, porque o único que hai de verdadeiro é que non deberían existir corpos mellores nin peores, tan só diferentes. Temos que empezar a crelo de verdade, dentro de cada unha de nós, para poder espallar a mensaxe e que sexa un pensamento colectivo.

Porque o mundo sería moito máis bonito se estivera habitado por mulleres que seguen a ser as nenas que bailaban e cantaban diante dun espello sen terlle medo.

Anuncios