Onte estiven no Festival de Cantautores no De Catro a Catro, deleitándome con versións musicadas das poesías de Celso Emilio Ferreiro e doutras persoas ilustres das nosas letras. Un dos momentos máis máxicos para min foi cando Servando Barreiro subiu ao escenario e cantou un poema de Rochi Nóvoa. Notas en forma de ás de bolboretas e ninfas que voaban pousándose en cravos rosas e cristais modernistas neste noso Vigo de faíscas de cultura que vive e sobrevive.

“Chuchameles”, esa verba, tan insignificante para algunhas persoas e con tanta forza para min. Unha palabra coa capacidade de trasladarme á infancia, máquina do tempo exprés e fun nena por uns intres. Un pulo de aire que me levou de volta aos tempos de escola agardando polo son da campá para saír ao patio de recreo, cando aínda a conserxe era a encargada de darlle ao botón do timbre. Mañás baixo a sombra dos carballos, apañando landras do chan e agochándoas en cabanas improvisadas co ceo como único tellado.

As miñas amigas e mais eu pasabamos esa media hora entre clases machucando pedras pequenas nas rochas das gradas do campo de cemento ou en recunchos libres do muro do colexio. E faciamos po, po de fadas para vender a cabanas veciñas de territorios colindantes ou afastados, coas follas verdes e resistentes dos camelios como caixa forte para protexer aquel noso tesouro. Cantas veces non nos trillariamos os dedos batendo coa pedra contra a rocha! Ou o vento, aquel vento traicioeiro que roubaba parte da nosa colleita. Landras verde oliva, landras marróns polo lene paso dos días, landras café con leite e as de engurras abelá, as peladas, que deixaban ver o nacemento dunha raíz temperá que nunca chegaría a tornar en carballo. O chan, parecía o bar da señora Rosa, cuberto de tonas de landra no canto de cáscaras de pipas desposuídas do seu prezado corazón gris.

E entón chegoume aquel arrecendo, o cheiro das flores en primavera, aló pola época dos maios, xa case rañando o verán as follas do calendario. Daquelas chuchábamos nas pouquichiñas flores que medraban baixo do salgueiro chorón xigante onde sentabamos a tomar a merenda de mediá mañá. Ollabamos de esguello as abellas e abellóns que se pousaban entre as follas para desaparecer dentro dos petiscos brancos de mel e de cando en cando roubabamos as flores que quedaban libres de ataque. Caramelos da natureza que tantas veces salpicaron de cor a miña infancia…

A música seguía sonando de fondo, banda sonora dos meus pensamentos. Non quería que ninguén premera o botón de retorno, quedaban moitos corredores do pasado por percorrer, por lembrar nesa aperta de oniria diurna que me fixo de berce nun De catro a catro con billete de volta. Acordei, co último estalido daquela derradeira nota musical de pompa de xabrón. Mais o regusto do mel impregnaba a miña lingua e as mans aínda seguían a estar pegañentas.

Tantos recordos entrelazados, tantas estampas doutrora coma flashes dunha cámara escintilando no teito do café vigués, voces de xente coa que me crucei nos camiños de terra do patio da escola … Mais todos e cada un deses elementos conformando esa gran nube que fixo de alfombra máxica entre as ondas celestes do firmamento para ser nena unha vez máis. Levaba tanto tempo morriñenta de mañás de mariolas e camelios, tardes de contacontos e noites de baños cos dedos de miña nai acariñando o meu pelo mollado…

“Chuchameles”, fadas madriñas do pasado e do presente. Verbas con poder de cambiar a realidade e combinar planos temporais diferentes nunha interseción de camiños na que só se pode ser nena. Existe ademais a posibilidade de volver montar no mesmo pailebote se dou con el entre o resto de barcas adormecidas na ría. Pechar os ollos con forza, proxectar esa verba máxica ao universo das fadas e deixarme levar da súa man ao recuncho dos chuchameles da infancia. Marabilloso mundo o da música.

Atopámola no paraíso das Lilas
coa tiara de ouro transparente
tecendo as cores das acuarelas
para resaltar aos silfos da luz.

Co manto púrpura que a cobre
e a súa variña de prata
fai da néboa pecha
un tule de rosas e de alba.

No inverno con pó de neve
e reflectires de Zafiro
protexe aos paxariños
que están máis febles.

No seu xardín
pequerrechos danzando
enxames de bolboretas
peixes voadores
e chuchameles cantadores.

Cando fala o tempo para
e lembra a lingua esquecida
detén os raios do lume no solpor

cunha brocha de vento de desexo.

É unha fada
A miña fada MADRIÑA!

Anuncios