IMG_20160607_221645

A luz precisa da aperta da escuridade para existir.

Mais non tiven dereito a elixir

a tinta acibeche que nutriría de negta sombra

as miñas veas feridas,

polo po do veleno do carbón

deses teus dedos coma xugo frío de ferro.

Pingas de chapapote que afogan

os poucos glóbulos de luz

que non roubaches cando me devoraches

e absorbeches a pouca enerxía que me quedaba

despois de estruxar o osíxeno 

que na súa ausencia me nubla a vista.

Onde está o único punto de luz

que logrou saír flote?

Ese luceiro degolado que prendeu na Costa da Morta na que me convertiches,

un burato nesta cela na que me pechaches sen cadeas.

Non che fixeron falta.

Por esposas teño a marca dos teus dentes no pescozo,

fío umbilical que me afoga,

non preciso da túa escuridade para dar coa miña luz.

Perdida,

deixáchesme sen mapa

e cambiaches o ADN desa simbiose de luminosidade negra.

Abro a xanela e só respiro aire,

os meus pulmóns abrásanse,

precisan  das faíscas do sol para reactivar as descargas 

que tornaron en reixas electrificadas.

Paralizan,

paralízasme.

O teu recordo enche de grisalla

o oco que conseguín facer entre as barras.

A túa escuridade é órgano incompatible

coa miña luminosidade.

Non hai luz posible sen a sombra negra propia que ti substituíches,

sen aviso previo,

para rebelarme,

para protexerme,

dese caldeiro de pintura negra

que mollou as miñas ás.

E pesan,

moito,

coma as arelas que levo no pescozo,

cadeas opresoras invisibles,

que me degolan,

coma luceiro apagado

que non existe

pois a escuridade da noite non leva o meu nome.

No teu firmamento non existen as estrelas.

 

 

 

 

 

Anuncios