Vive entre as catro paredes do seu faro apagado,

vagando coma pailebote enmudecido

por ondas de escuma alcolizada

e cando necesita respirar,

simplemente lle mete unha patada ao corcho

e sae ao exterior, para visitar un mar diferente.

A paisaxe vai cambiando

conforme o ceo torna de amarelo a rosa,

ata tinxirse de burdeos profundo,

coma o fondo da copa na que cre frotar

mais afoga,

xa non dá pé.

Pasan os días

e nin se decata de que o calendario queda sen follas,

non quere ver,

non hai sol entre as catro paredes da súa estrela,

tan só noite mollada pola poalla do seu alento intoxicado

e fume,

coma se o fogar embotellado fose máquina de vapor,

sen movemento,

estancada,

coma viño en bodega.

Noites de sono sen soños,

sen vida,

no ermetismo do cristal frío

que quenta cun chisqueiro sen gas.

E cando abre os ollos

no amencer ilusorio da tarde que aperta o serán,

chégalle o arrecendo do café de xeos derretidos

que ninguén chegou a poñer no lume.

 

Volve bater o bafo da noite contra a xanela

e no chan,

ás de bolboretas mortas feitas faísca,

coma as cinzas da árbore que lle murchou dentro,

pois non quedaban gotas de osíxeno

para apagar a fogueira dos seus pulmóns,

que xa non van ao compás dun corazón igual de seco,

comesto polo veleno das súas plaquetas vermellas sen cor.

Con sono e sen soños

nun océano de botellas esnaquizadas

e vasos que sobreviviron.

Pouca morfina queda

para que as pantasmas das que escapa

tiren abaixo o muro do seu faro sen luz.

 

Anuncios