Afogo,

o cristal devólveme o seu sorriso mordaz,

tras da grisalla do encaixe

que me arreda entre os seus fíos,

coma hedra nun muro

cubrindo calquera fenda que filtre luz.

Nubes grises no meu cuarto,

síntese o berro da tormenta

que está a piques de caer enriba,

para cambiar o atrezzo do gris ao negro,

escuro,

profundo,

entre saloucos,

afogo.

A liña do horizonte quedou atrapada

entre os sendeiros da cortina

que fai á vez de berce e gaiola,

non quedan liñas de gasa azul,

tan só o seu recordo

atrapado nesas primeiras pingas

do outro lado da fenestra

que noto na miña pel.

Punzadas de xeo candente

que me abrasa,

afogo,

na bruma de fume

que non deixa correr o ar,

comesto,

coma o meu alento sen voz,

do que só queda o eco do bafo

na fazula da xanela máis próxima,

que me segue a ollar,

entre a escuma das ondas da marea baixa,

cada vez máis distante,

máis lonxana.

Alzo a man,

nun último intento

por atrapar os grans de sal mergullados na auga,

pero non hai nada,

tan só baleiro entre fíos que cortan.

Afogo,

coa última pluma das miñas ás,

entre mans negras

e bágoas no cristal.

Anuncios