A Áles, que de seguro será a única persoa

que realmente entenderá as miñas verbas, por ser fonte de inspiración

e futuro guionista.


 

Adormece o Vigo modernista

entre xanelas fechas e luces aínda acesas.

Beirarrúas molladas pola babulla artificial

tornan en espellos dourados

sen imaxes de volta.

Camiñamos por cristais opacos

deixando a nosa pegada seca

entre as ondas do silencio,

sen deixar que suba aínda a marea,

queda moita noite por vivir.

Subidas e baixadas

polo labirinto desta praia nosa,

con chanzos de madeira doutrora,

deses que cheiran a vello,

deses que atrapan historias

e entre as súas fendas.

Futuros guións de películas

que nunca chegarán a ter voz,

ou si,

quen sabe,

pode que alguén se atreva

a bucear nos vinilos do tempo

e torne o pasado en fotogramas en movemento

de vacalouras pasadas feitas presente,

neste noso Vigo

que foi doutros que aínda non marcharon,

que continúan pendurados nesas paredes

de luces rebeldes que resisten (e persisten).

Verbas mudas entre vagalumes con fume

mentres resoa o eco da música

nun microcosmos vermello

que non muda de pel,

entre máquinas de escribir sen novelista

e maletas de coiro sen dono.

Poucos barcos quedan por partir,

tan só cabichas no chan,

coma polillas que caen paseniño,

co paso das horas que se consumen

(sen consumírmonos).

Tócanos a nós ser vacalouras,

mariñeiros deste noso século

nun Vigo de vigueses novos e vellos,

de recén chegados e dos que partimos

con billete de retorno,

para rescatar algún guión

e facer que a noite nunca morra.

Por sempre,

vacalouras.

 

 


 

Fotografía: tomada no Tony’s, en Vigo, local sen o cal este poema non estaría escrito. Local de paredes vermellas, cadros pendurados da pedra e cabichas no chan. Maio de 2015.

 

 

 

Anuncios