xanela

De cando en vez,

cando o regueiro de auga quente

percorre o meu corpo

coma unha lingua transparente

limpando cada poro,

teño medo a atopar pegadas do pasado

que as pingas non foron quen de borrar

nin co tempo.

Non quero dar con cicatrices

que adulteren o mapa dos lunares

das miñas dúas medias lúas,

nin con trazos inimigos

nas fazulas que recuperaron a frescura.

Deixo que o xabrón tape o meu traxe,

mais o neopreno que teño por cárcere da alma

absorbe a espuma,

en alianza con liñas que non pertencen ao meu corpo

e que nunca debería ter permitido que ninguén debuxase.

Tatuaxes con data de caducidade

que non sei cando se esvaerán,

ou se o farán,

se me abandonarán

(des)pegadas.

Intento acariñar cada recuncho

de cada centímetro,

coma se a suavidade dos meus dedos

fosen beixos curandeiros

capaces de ler a dor na pel

e dar con esas últimas trincheiras

nas que aínda devezo por ganar a batalla.

E pecho os ollos,

intento gravar no pensamento

cada forma,

cada cavidade,

cada luscofusco do meu corpo,

evadirme das sombras

e sumerxirme na imaxe corpórea

que deseño co meu pincel invisible.

Pero o bafo do espello

non me devolve o mesmo cadro,

no cristal están impresas as liñas da verdade,

aínda por despegar.

Anuncios