Chove,

asubía o vento contra a xanela

e  o que nos días de frío lene é orballo sobre as flores do inverno,

hoxe son coitelas que se cravan no cristal,

coma se as garras dun animal enfurecido

estiveran a rañar a fazula da fiestra durante a noite.

Chove,

segue a chover nunha mañán de grisalla

que semella ser o anticipo da noite que acaba de ir durmir,

coma se a leito de tinta acibeche vivira no ceo nun sono permanente

que nin as pingas de auga son quen de esgaxar

para deixar saír a luz do sol.

Luz que tampouco mana no deu interior,

coma se a lámpada que manteño acesa nas noites de tormenta

estivera estragada polo impacto da auga contra a miña propia xanela

que non son quen de abrir

para berrar,

para rachar coa escuridade coas miñas verbas mudas.

Chove fóra e dentro,

cae auga do ceo e cae auga por min,

en sintonía coa matria natureza,

bágoas en simbiosi que se xuntan e arrexuntan

co po que empaña o cristal.

Chove,

e o bafo da miña voz queda

esvaece co ar,

co asubío do vento que retumba contra a xanela

e  o que nos días de frío lene é orballo sobre as flores do inverno

hoxe son coitelas que se cravan no cristal.

Anuncios