Etiquetas

, ,

“Non hai ningunha idea que non poida expresarse en mármore”

Miguel Anxo


Todo o pasado nestes dous últimos días –case tres- deume para pensar e reflexionar xa non só sobre as reaccións da xente que deu coa foto do meu peito, senón sobre a miña propia concepción previa do espido e a miña visión actual a raíz dese pequeno acto de rebeldía no Facebook.

Iso das campañas de #freethenipple ou semellantes, sempre o apoiara, pero non me vía capaz de ser partícipe activa, de quitar a roupa ante unha cámara e subir á rede unha foto dunha parte do meu corpo, exposta, desprotexida, vulnerable con posibilidade de ser vulnerada. Amosar o meu pezón á humanidade? Nin tola! Ata que vin a fotografía que unha amiga publicara no seu muro como protesta pola censura que Facebook fixera a unha foto dunha amiga súa. Por que non unirme eu tamén? Total, que ten de raro un peito feminino?

Así que iso foi o que fixen, espirme, poñerme a carón da ventá, sen camiseta nin sostén e coa cámara interna do meu móbil, sacar un par de fotografías e escoller a mellor delas, a que mellor reflectise esa mensaxe de profundidade e natureza que quería plasmar na instantánea a través dos trazos do meu corpo. Moito máis ca un pezón: a liberdade de ser dona do meu corpo e de poder decidir sobre el, coma se ao espirme diante do obxectivo fose unha especie de Miguel Anxo contemporánea. As miñas mans, as ferramentas de traballo; o meu cuarto, o taller; a roupa, esa pedra sobrante; e o meu corpo ao natural, esa escultura agochada tras da vestimenta. E entón, ao ollarme, ese “cada bloque de pedra ten unha estatua no seu interior e a tarea da autora é descubrila” cobrou máis sentido ca nunca. E así me (re)descubrín, sendo modelo e artista ao mesmo tempo.

A arte é concebida coma unha creación íntima para ser compartida, cobra vida cando se saca á luz e abandona o berce no que naceu baixo as ás da súa artista. Bastaba cun clic, con elixir a mellor das imaxes desa escultura miña e proxectala ao exterior, coma se chegara a hora de pendurar o cadro na sala dun museo que moitas persoas ollarían. Coa miña man de escultora novata rompera o feitizo para liberar a figura adormecida baixo a pedra, mais chegara xa o turno do espectador, de recrear a miña obra a través da súa retina, do seu ollar individual. Esa maxia dun arte que nunca morre, que palpita dentro de cada mirada que se pousa no cadro ou na escultura, coma se con cada persoa que mira a obra, xurdira unha nova. Un acontecemento verdadeiramente fermoso e ao mesmo tempo que me causaba medo. E se alguén non sabía ler a mensaxe oculta no mármore? Aínda que xuraría que eu son granito…

Mais, atreveríame a dicir que me atemorizaba moito máis o espello dos meus propios ollos que o xuízo que calquera outra persoa podería acabar inferindo a través da miña auto-obra. Sería unha especie de converxencia escultura-narrativa, coma se por uns intres a estatua impresa en branco e negro fose unha obra escrita á que me tivera que enfrontar recén saída da imprenta. Verme fotografiada fíxome ter esa mesma sensación que o escritor que devece por ver a súa obra encadernada e cando a apalpa entre as mans non se atreve a abrila por se a maxia do proceso de creación se apaga, coma unha candea comesta. O temor a atopar erros tipográficos, verbas mal enlazadas, versos que terían que ir ao comezo da estrofa e non ao final do poema… Mirar para min supoñía o risco de detectar defectos percorrendo cada poro da miña pel, cicatrices invisibles para os espectadores alleos mais palpables para min aínda sen poder sentir o tacto do meu granito. Pensar que me deu máis aquel o clic silendeiro ao premer o botón da cámara que o son mudo ao darlle a “publicar” da pantalla do meu móbil…

Non sei se son un deses anxos que Miguel Anxo liberaba da súa gaiola con cada golpe contra o mármore, pero si sentín o roce das plumas das miñas ás e o peso lene da súa caída pola miña espalda, coma unha cascada de auga fresca renovadora. E cada vez que contemplaba o meu corpo, esa sensación aumentaba, coma se o frío das cadeas xa non bicasen con tanta forza os meus nocelos. Algo mudara no meu interior, quizais a perda do medo, da vergoña, deixar de verme con ollos tímidos para atreverme a deixar de mirarme de esguello. Xa non vía un corpo espido, vía ao meu ser con roupa nova, cun traxe que sen me dar de conta eu mesmo bordara, coma unha especie de Penélope que en lugar de agardar polo seu Odiseo estaba a liberarse das súas propias sombras, de complexos. E por vez primeira, deixar de sentime espida malia non levar roupa. A liberdade de non ter medo a voar co vento… Porque espirse, é esculpirse, ser un mesmo, coñecer esa estatua que sen saber, todos nós levamos dentro.

IMG_20160125_192226.JPG

 

Anuncios