Etiquetas

, , , , , , , , , , , , , , , ,

Ergo os ollos e están aí. As Illas. Resistindo as argucias do tempo lenes coma o voo dunha gaivota con namoro. Que veñan temporais. Que veñan os bárbaros. Elas viven instaladas na calma profunda do mar profundo. Dando unha benvida de granito, millo e luz. As Illas Cíes son hipopótamos durmidos. As Illas Cíes son un cocrodilo de ollos azuis de ceomar. As Illas Cíes son o patrimonio dos meus ollos.

Francisco Castro


Hei de admitir que cando me matriculei na Universidade de Vigo non me entusiasmaba demasiado -ou nada- a idea de ter que pasar polo menos catro anos da miña vida estudiantil na cidade olívica que ten o título de ser unha das urbes máis feas do Estado español e probablemente, a máis fea de Galicia.

En Vigo estivera varias veces de pequerrecha e xa de moza para pasar de cando en vez algunha tarde de verán coa que era daquela a miña única conexión coa cidade do Celta. Lembraba unha especie de grisalla fina cubrindo edificios poucos vistosos en rúas en pendente. As famosas costas que forman parte do seu plano desordenado… Tamén me acordaba do zoo no que estivera de nena e que non volvín a pisar desde entón; do campo da Madroa e Balaídos; da casa do concello, que non pasa desapercibida por moi lonxe que esteas da rúa de Venezuela… Tamén me resultaba familiar unha tal praza España, pero non lle poñía cara e menos aínda, cabalos no medio e medio da rotonda que agora forma parte do meu vagar por Vigo. Aínda que coñecer, o que se di coñecer, coñecía Samil e pouco máis. Fermosa praia de atardeceres tras das Cíes, unicamente manchados por esa enorme torre de Toralla que habería que tirar abaixo para limpar unha liña do horizonte que cambia coa luz do día e da noite apagada.

Pronto entrarían a formar parte do meu vocabulario nomes coma Viños, o Mercado da Pedra, Churruca ou o Náutico, con esa escultura que rende homenaxe a Xulio Verne, quen escolleu a Illa de San Simón como un dos milleiros de puntos xeográficos que conforman o enorme crebacabezas da súa novela submarina. Alí mesmiño, no illote que serviu primeiro de leprosería e máis tarde de cárcere franquista, hai unha placa que serve de testemuño dese rastro que as Rías Baixas deixaron en Vinte mil leguas de viaxe submarina. Xa lle gustaría ao visionario de pluma francesa escoitar desde alí o rumor dos ronseis na súa singradura por unha ría salpicada de bateas mergulladas en augas de navíos con historia e tesouros afundidos.

Que pouca estima lle tiña á cidade da ponte de Rande e canto amor sinto agora por un Vigo que tornou nun segundo fogar para min. A primeira impresión pode levar a engano, quizais por ser unha cidade que ten que ser ollada de preto e coa tranquilidade de quen ten o tempo de percorrela con ollos de explorador. Porque os pequenos detalles son os petiscos desa rede máxica na que adormece un Vigo que semella insulso e baleiro pero que en realidade non o é.

Pode que non me decatara do ben que quero este meu berce atlántico ata que tiven que marchar e me percorreu o corpo esa morriña que antes sentira ao deixar atrás Compostela e o meu Brión natal. Desde entón, desde que volvín, vexo Vigo con outros ollos. Despois de xa varios anos vivindo no lar celeste de Galicia reparei por primeira vez nos recunchos que sen eu sabelo, me estaban a agardar con brazos abertos nos que me arrolar. Non son lugares turísticos ou que aparezan sinalados nun mapa, Vigo non é desas cidades. Si, recibe a xente estranxeira a cotío, mais son só vigueses efímeros que se esvaecen co fungar lene do vento. Pasaxeiros de barcos que botan a áncora durante un par de días por ser lugar de paso. En definitiva, Vigo non é para visitar, é para vivir, para vivilo desde o seu interior e exploralo. Así que supoño que me teño que considerar afortunada.

Estou namorada do bico do sol contra as fazulas de Cangas nos luscofuscos de cores laranxas e rosáceas que se divisan desde o mirador de Alfonso XII, ata que a tintura acibeche cobre o firmamento con cada novo plenilunio, e pecho os ollos uns segundos. “Se queres que brile a lúa pecha os ollos meu amore, que mentra-los tes abertos a lúa pensa que hai sol’e”… Desde o Castro de camiños de pedra e árboles que están a perder as súas follas vina vermella nunha noite comesta pola néboa de luar ruborizado. Noites escuras de luar que se agocha entre os tellados das ruelas de pintadas silenciosas, coma se os muros das casas fosen espellos desa loita obreira e de estudantes con sede do cambio.

Tamén me gusta esa luz verde escintilante da ría que se ve desde o faro do porto deportivo da Laxe, lugar do que noutrora partían navíos ateigados de xente con ansia de pisares as Américas e faceren vida nova do outro lado do charco. Luz que me lembra a ese punto verde que separaba East Egg de West Egg na novela de Fitzgerald, coma se eu fose o Gatsby galego buscando á miña Daisy do outro lado dun río Hudson convertido en ría de Vigo. Podería botar tódolos seráns sentada nun dos bancos de madeira do faro, cos ollos aboiando no mar cambiante…

E Castrelos, parque no que me encanta ler e sentir as raiolas do sol acariñándome a pel… Ese corazón verde que bate co murmurio das súas fontes e o rumor maino dos cisnes e parrulos que nadan entre migallas de pan. Un parque no que por momentos me volvo a sentir nena coa lembranza de cando de pequena ía a pasear coa miña nai da man e levaba a bolsa de pan reseso para lle dar de comer aos patos que tanto me gustaban. No sorriso dos meniños de Castrelos vexo debuxada a felicidade dunha infancia que xa marchou mais que de cando en vez revive no meu interior. Enon podo evitar sorrir. Invádeme un sentimento de melancolía por non ter a liberdade de coller un pailebote e retroceder ao tempo das trenzas e triciclos, mais síntome orgullosa de ter sido unha desas nenas que corren polo parque adiante perseguindo gaivotas que escapan co vento. Tamén me fan feliz os máis maiores, os vellos que con caxato -ou sen el- sentan nos muros baixos e acariñan ás pombas que se achegan a lles petiscar as farangullas da man. Xente desa que segue a levar un neno dentro, que seguen a ver unha boa con elefante no canto dun sombreiro marrón.

E é que non cambiamos tanto co paso do tempo, as pequenas cousas son as que nos colman de felicidade desde que comezamos a agatuñar ata que nos quedan poucos días nun mundo que aínda que ás veces non o pareza, é marabilloso, coma un Vigo, cidade de pincelada impresionista que semella non ter cor mais que brila con luz propia.

“O sol que se abre em luz nessa manhã traz as cores da felicidade é o calor que faz a vida ser poesia nos passos do tempo”.


Anuncios