Etiquetas

, , ,

“A Compostela achégase un coma quen se achega a un milagre” Álvaro Cunqueiro


Santiago de Compostela é desas cidades -ou aldeas grandes- que levo no corazón vaia a onde vaia, desas vilas que sinto ben adentro por moi lonxe que esté do meu lar ou por moi diferente que sexa a cor do ceo que polas noites me adurmiñe. Un recuncho do mundo do que moitas veces me teño despedido pero ao que en determinado momento teño a necesidade de volver. Lugar de paso e lugar de retiro no que me refuxiar nesas etapas nas que preciso conectar coas miñas orixes e evadirme por uns intres de enerxías negativas ou pensamentos aos que preferiría botar o cerrollo e dicir adeus.

Mais de Compostela nunca me podería despedir, é esa especie de nai que tantas veces me levou no seu ventre e me arrolou mentres percorría as rúas e ruelas que semellan estar cubertas por unha capa de po de fadas. Granito que nos días de choiva combina á perfección cun ceo morriñento que sen embargo me fai sentir coma se nunca tivera deixado a miña casa. E a Berenguela alá ao fondo, conforme me vou adentrando pola Rúa Nova ou a Rúa do Vilar, comesta polo bafo da néboa nos días de tristura aceda de inverno que sen embargo para min ten o efecto da escuma das ondas do mar co seu murmurio calmo e tranquilo. Un océano Atlántico de grisalla no ar dun Santiago que coas súas bágoas forma regueiros de auga polas rúas estreitas nas que se reflicten as luces de farolas acesas nas tardes de solpor dun negro profundo nas que o lusco fusco non chega a aparecer. A cidade torna dourada baixo o leito negro da noite na que os caxatos dos camiñantes de cuncha e cruz vermella xa non falan entre as fendas das pedras.

Santiago adormece entre o Sar e o Sarela nos meses máis fríos do ano, pero na zona vella o seu corazón segue a latexar coas verbas que brotan do punteiro dese gaiteiro que adoita dar a benvida aos peregrinos cando atravesan Azabachería e se mergullan nun Obradoiro agora renovando fachada en restauración. O fol convértese nese pulmón que respira ao compás do órgano das Pelayas que non moitas persoas coñecen; ese gran segredo agochado tras dos muros do convento de Quintana de mortos e vivos na que as ramas da Casa da Parra continúan a medrar para rañar o ceo no que unha estrela deu luz ao campo dun Apóstolo que viña de Palestina.

Con cada novo rencontro, visita obrigada a ese gran templo edificado ao longo de moitos séculos dos que quedou pegada nos diferentes estilos arquitectónicos que dan forma a unha Catedral única no mundo. De portadas románicas, pórticos antesala do Gótico e torres con esencia mariñeira que renden homenaxe ás de Iria Flavia polas que o Camiño tamén pasa. O olor a incienso conforma a estampa do meu Santiago, xunto co silencio dunha Corticela na que devecería por me sentar a ler un libro sen estar co ollo posto nas agullas do reloxo e se cadra de cando en vez parando a ollar a algún dos visitantes misteriosos. E a danza aérea dese botafumeiro que pertence a lembranzas dunha infancia marcada polo cheiro a candeas recén apagadas que deixan rastro en columnas frías coma o xeo.

Gústame o Santiago do meu pasado e do meu presente, polo que camiño imaxinando a Compostela doutros tempos nos que os soportais eran testemuña de conversas a pé de rúa entre clientes e comerciantes de gremios dos que se conserva aínda a día de hoxe o nome. Pasado medieval que segue latente malia non quedar máis ca un pequeno recordo da muralla que protexía unha cidade cambiante pero cuxa esencia nin os anos puideron borrar. Pedras doutrora que agochan historias que levou o vento, de camiñantes que foron e seguen sendo peregrinos do tempo.

Musa pintada pola pincelada da pluma dun Federico García Lorca con voz galega, que como Rosalía de Castro ou Álvaro Cunqueiro deixaron impresa a faciana de Compostela nos seus versos de verbas con alma.

Santiago, lonxe do sol, onde herbas de prata e sono cobren a baleira lúa que chora.


Anuncios